Art Singel 100  
Amsterdam Contemporary Art Gallery / Galerie voor hedendaagse kunst

Biographical

Jan van Eden (Voorburg, The Netherlands, 1942) studied mathematics and science in Groningen and geology in Leiden. From 1962 he undertook fieldwork in Galicia, Asturias, and the Aragonese Pyrenees  for the State University Leiden. Later on he was employed as a geologist in central and southern Africa, Latin America and the Middle East. As a painter he is self-taught.  At the age of 18, he started to create an extensive body of work, which is powerfull in evoking the mood of the time. He made his first public appearance in 1972 with a well received solo exhibition at the Amsterdam gallery “De Sfinx”, presenting his early expressionistic work. From 1985 he dedicated himself fully to his art, working in studios both in Amsterdam and Sabayes (Huesca, Spain). He is a member of the prestigious artistic society of the Netherlands “Arti et Amicitiae”.

Several distinctive periods can be distinguished in his artistic career, which broadly coincide with decades. He spent some years experimenting and searching for his own style. His work in the Sixties is limited to rather caricatural drawings of single figures in oil paint on paper, all with an undertone of rebellion and social protest. A search for context, whereby the figure is placed in a structured interior space, marks the Seventies. In the eighties he took on more complex and abstract themes, such as the triptychs on the arrogance of power. In the Nineties he explored two opposing themes, “Metropolis”, i.e., our dynamic civilization, and “Lost Paradise”, referring to environmental problems and the disappearance of large animal species. Around the end of the millennium there was a radical change in his development, with a more realistic figuration and greater emphasis on colour.

Towards the end of the Nineties, van Eden started experimenting with pigments and media, to broaden his use of expressive colour. Previously, colour was only used to enhance the essentially graphic content of his paintings, preserving the greatest possible clarity. Although the basis for his work remains the line and in particular, the descriptive contour of the human figure, this figuration is now masked by nearly monochrome colourfields. These colourfields are carefully built up in many transparent layers, resulting in an unpredictable tonality that evokes a sensation of mystery. Several contrasting panels are then joined together to make a composition. He also makes use of thin vertical lines that divide and break up blocks of colour, repeating the effect of the separate panels. The colour confronts and the figuration is set in contrasting colours against a nearly plain background. However, when occasionally the figuration is over painted by the colour washes, it is hidden and becomes only visible after careful observation. The work of this latest period shows the continual expansion of his means of expression.

The subject remains the human figure, mostly solitary or in archetypal bonds such as Adam and Eve. Relationships can come into being by placing persons, each in the space of his own panel, next to each other. There is the dressed man in the city, next to the woman  who appears to be provocative. In “Male Conversation” (2001) two men are so involved with each other that they seem to neglect the woman who is walking away, suitcase in hand. In contrast, there is an embracing or a kissing couple, which is a short-lived and fatal attraction. These are chance encounters and casual contacts that characterize the transitoriness of egocentred modern life.

The walking and gesticulating figures reflect the bustle of city life. The sequential order of the vertical formatted panels and the divisions within, give a cinematographic feel.

The portfolio of Jan van Eden can be read as a personal reflection on political and social strife and it is a commentary on the human condition of the time in which it was made. Over a period of more than 40 years he continually adapted his technique or style to what he required to communicate. Some of the work might be dated in its issues and some issues have become history, but the forceful expression has lost none of its power. 

Spanish    Dutch      English

Jan van Eden (Voorburg, Holanda, 1942) estudió Matemáticas y Ciencias Naturales en Groningen y Geología en Leiden. Desde 1962 hasta 1967, realizó trabajos de geología en los Pirineos Aragoneses. A final de 1967 y hasta 1985 trabajo como geólogo en África, América Latina y en el Oriente Medio. Como pintor es autodidacta.

Jan van Eden tenía 18 años cuando empezó a crear, lo que con el paso de los años ha resultado ser una obra extensa. Hizo su primera aparición en público en 1972 con una exposición individual en la galería “De Sfinx” de Ámsterdam. Desde 1985 se dedica enteramente al arte y trabaja en sus estudios de Ámsterdam y Sabayés (Huesca), España. Es miembro de la prestigiosa sociedad artística Holandesa “Arti et Amicitae”.

En la obra de Jan van Eden pueden distinguir se claramente varios periodos, los cuales coinciden a groso modo con los decenios sucesivos. En los años sesenta se caracteriza por el uso de pintura  al óleo sobre papel, mostrando figuras individuales de carácter satírico, cuya temática tiene un fondo de rebelión y protesta social. En los años setenta muestra primordialmente una búsqueda de contexto, de ahí que la figura aparezca en un espacio interior estructurado. En los ochenta se enfrenta a temas más complejos, de los que son buen ejemplo sus trípticos sobre la arrogancia del poder. En los noventa su obra presenta un claro contraste entre dos temas muy amplios Metrópolis, donde muestra la dinámica de nuestra civilización y Paraíso Perdido, que hace referencia a la problemática medioambiental y a la extinción de especies animales. Alrededor de principio del nuevo  milenio hay una ruptura radical en el desarrollo de su obra, las figuras aparecen más realistas y hay un mayor énfasis en el color. En ‘Escenas de calle’, muestra encuentros superficiales y contactos casuales que caracterizan la vida moderna, transitoria y egocéntrica. El orden secuencial de los paneles verticales y las divisiones dentro de ellos, hacen que estas obras den una sensación de secuencia cinematográfica. y sean un retrato de nuestra sociedad individualista.

Analizando el tema del “estilo propio”, se observa en la obra de Jan van Eden una forma de expresión sumamente original y personal, reflejo de la trayectoria de un artista autodidacta que va recorriendo su camino en soledad.. Una de las influencias mas marcadas en el desarrollo de su estilo fue la del pintor oscense Antonio Saura (Huesca, 1930 – Cuenca, 1998). En el año 64, Antonio Saura expuso sus dibujos en el Stedelijke Museum de Ámsterdam. Gracias a Saura Jan van Eden descubrió las posibilidades de expresión del dibujo a tinta y del collage, que forman la base de su obra.

 La obra de Jan van Eden puede entenderse como una reflexión acerca de la condición humana en temas sociales y políticos. Durante un periodo de más de 40 años busca y adapta su estilo continuamente, usando las técnicas como herramientas de expresividad. Algunas de sus obras podrían datarse por sus temas y algunos temas han pasado a pertenecer a la historia pero la expresión, llena de fuerza, no ha perdido ni un ápice de su poder.

Dutch    English         Spanish

Jan van Eden (Voorburg, 1942) studeerde wis- en natuurkunde in Groningen en geologie in Leiden. Als geoloog werkte hij in Afrika, Zuid-Amerika en het Midden Oosten. Als schilder is hij autodidact. Hij begon met schilderen in de vroege zestiger jaren en debuteerde in 1972 in de Amsterdamse galerie "De Sfinx". Sedert 1985 wijdt hij zich volledig aan de kunst en woont en werkt hij in Amsterdam.

In zijn werk staat de menselijke figuur centraal. Hij streeft naar een direct herkenbare figuratie met een zo groot mogelijke zeggingskracht. Hoewel zijn stijl voortkomt uit de neo-expressionistische stroming van de jaren zestig is zijn recente werk allesbehalve traditioneel. In zijn schilderijen contrasteren vrij geschilderde delen met high-tech elementen die met de airbrush zijn gedaan. Het schilderij is ontdaan van elk spoor van zoeken of experiment en het gesynthetiseerde beeld is scherp en hard. Elk schilderij is een resultaat dat door mutaties en een consequente ontwikkeling voortkwam uit vroeger werk, dit in tientallen stadia over een periode van bijna 30 jaar.

De obsederende erotische inhoud van zijn vroege werk heeft zich ontwikkeld tot een meer beschouwelijke visie. De vrouw is aanwezig als een serene godin in een paradijselijke staat of als een l’ange de feu die de schokkende welvaart - een zich niets ontzeggend consumisme waarin de natuur opbrandt in een ultieme euforie - van de 'happy few’ symboliseert.

Technisch gezien staat de tekening aan de basis van al zijn werk. op papier combineert hij pen en inkt met collages, hetgeen een contrast oplevert van spontaan en vaak irrationeel tekenschrift met de fotografische perfectie van de collage elementen. De menselijke figuur wordt in zijn tekeningen tot het uiterste geschematiseerd, maar het fysieke gevoel van herkenning gaat niet verloren. We zien tastbare vrouwen, amazones van het stadsleven met een onweerlegbare wil en een ondubbelzinnige emotionele en erotische geladenheid. Ook in zijn schilderijen hanteert hij een tekenachtige lineaire stijl met harde contouren en een duidelijke, uitgekristalliseerde figuratie. De laatste paar jaar is het kleurgebruik milder geworden, de harde primaire kleuren hebben plaatsgemaakt voor zachtere en dichter bij elkaar staande kleurengamma's.

Hij portretteert de moderne mens in het spanningsveld van de verstedelijkte civilisatie en zijn uit de natuur geboren oorsprong. De mens wordt geïntegreerd met een futurologische grootstedelijke architectuur, of symboliseert het spirituele in een paradijselijke natuur. De 'chtonische' chaos van waaruit de mens geboren is contrasteert ook binnen het schilderij met de helderheid van de menselijke idee, hier uitgedrukt als spontaan geschilderde details, zoals een gezicht of een fetischistische hooggehakte schoen, en de geometrische, technische vormen van de ideële architectuur.

Het werk van na 1997 is het resultaat van experimenten met kleur, hoewel de essentie van zijn werk de lijn, en met name de contour van de menselijke figuur, blijft, ligt de figuratie nu onder een stemmingsveld van bijna monochroom geschilderde kleurvlakken. De kleur confronteert en de figuratie wordt vaak pas zichtbaar na zorgvuldige observatie. Het onderwerp blijft de menselijke figuur, meestal eenzaam of in een archetypische verbintenis zoals die van Adam en Eva. Moderne relaties die kunnen ontstaan tussen personen, elk op zijn eigen paneel, door de samenvoeging van meerdere panelen. Bij uitzondering is er een omhelzing of een kussend paar, een kortstondige en fatale aantrekking. De geklede man in de stad, gehuld in de anonimiteit van de avond, naast de vrouw die zichzelf uitdagend toont in een sensuele gloed.  

Van Eden zit niet dwangmatig vast aan een persoonlijke stijl, maar je kunt de stijlkenmerken wel onder één noemer brengen. Al zijn werk is gebaseerd op de tekening waarvan het handschrift altijd is te herkennen. De beeldopbouw is eclectisch dat wil zeggen er zijn meerdere stijlelementen in hetzelfde werk te herkennen, de tekening wordt gecombineerd met vlakken die de platheid van het schilderij bevestigen, of er worden juist driedimensionale geometrische vormen aan toegevoegd, maar er is altijd een combinatie van emotionele menselijke vormen en geometrische abstractie.

Life and work of Jan van Eden - a biography